Gościec zdarza się u psów dużo rzadziej niż sądzą właściciele. Wiele stanów bólowych, uważanych początkowo za gościec, po badaniu lekarskim okazuje się zapaleniem nerwów lub stawów, naderwaniem lub przemęczeniem mięśni albo jakąś inną przewlekłą chorobą. Dlatego przy podejrzeniu choroby wskazane jest jak najszybciej zasięgnąć opinii lekarza wet., a nie próbować samemu leczyć zwierzę.
Rozróżnia się gościec mięśniowy i stawowy.
Gościec stawowy objawia się jednoczesnym zapaleniem wielu stawów. Gościec mięśniowy’ powstaje najczęściej wskutek zaziębienia. Występuje głównie w zimnych porach roku, przy nagłej zmianie pogody lub po przemoczeniu psa. Prawdopodobnie jednak przeziębienie jest tylko czynnikiem ułatwiającym rozwój zakażenia, podobnie jak to się dzieje w wielu chorobach (zapalenie migdałków, zapalenie płuc, nieżyt oskrzeli). Drobnoustroje chorobotwórcze, które zdrowy organizm utrzymuje jakby w szachu, po osłabieniu jego odporności wskutek przeziębienia, mogą się uzjadliwić. Szczególne znaczenie w rozwoju gośćca ma przewlekłe ropne > zapalenie migdałków, > schorzenia zębów oraz choroby ułatwiające wnikanie drobnoustrojów do organizmu. Takie ogniskowe zakażenia często są przyczyną rozwoju gośćca. Choroba ta występuje szczególnie często u psów starych, otłuszczonych, zbytnio wydelikaconych.
Dolegliwość objawia się bólem jednego mięśnia lub całej ich grupy, przy czym ból może przeskakiwać z jednego miejsca na drugie. To przenoszenie się bólu dało początek dawnej nazwie choroby — reumatyzm. Słowo to pochodzi z języka greckiego i oznacza „pływać”, gdyż ból „przepływa” przez całe ciało, a nie usadawia się w jednym miejscu.’ Natężenie bólów może być różne. Zazwyczaj ustępują one po dłuższym ruchu, a po krótkim spoczynku ponownie przybierają na sile. Ból może być tak dotkliwy, że pies wyje nawet przy nieznacznym ruchu lub lekkim dotknięciu.
Najczęściej ból obejmuje mięśnie szyi lub grzbietu. Przy schorzeniu mięśni szyi, pies trzyma głowę sztywno i jest ona przekręcona. W gośćcu mięśni grzbietowych wskutek bólu może być utrudnione oddawanie kału. Chód psa jest wtedy sztywny i napięty. Chory pies wstaje i kładzie się bardzo ostrożnie.
Objawy choroby zależą więc od umiejscowienia bólu. Czasem może też występować przejściowe porażenie. Przy naciskaniu bolącej partii mięśni, czemu psy się opierają, można wyczuć lekki obrzęk. W początkach choroby temperatura ciała nieznacznie wzrasta. Bóle znikają po kilku dniach, ale po pewnym czasie pojawiają się ponownie.
Lekarz wet. stara się ustalić przyczynę choroby i stosownie do niej postępując usunąć ją. Oprócz tego stosuje się środki uśmierzające  ból  i  likwidujące  stan  zapalny,  m.in.   preparaty  salicylo.vWskazane  jest też przykładanie na bolące partie mięśni ciepłych wilgotnych okładów lub okładów gorących z rozgotowanych ziemniaków. Można też nagrzewać psa elektryczną poduszką oraz naświetlać promieniami czerwonymi Temu samemu celowi służy wcieranie spirytusu kamforowego i innych środków rozgrzewających. Po ustąpieniu bólów można stosować masaże i zezwolić na niemęczące spacery.
Chorego psa należy żywić pokarmem lekko strawnym, nie powodującym zaparcia.