W artykule tym zostaną opisane choroby skóry wywołane przez różne grzyby. Chodzi tu przede wszystkim o strupień w oszczynowy i liszaj strzygący. Chociaż przebieg obu tych schorzeń jest różny, to zróżnicowanie nie ma praktycznego znaczenia, gdyż leczenie jest w obu przypadkach identyczne. Za każenie grzybicą następuje zarówno przy bezpośrednim kontakcie chorego zwierzęcia ze zdrowym, jak też pośrednio przez nosicieli grzyba lub przez jego zarodniki (-> zakażenie).
Pies może zarazić się nie tylko od innych psów, ale także od królików, kotów, szczurów lub myszy, a w gospodarstwach rolnych od cieląt. Także człowiek nie jest odporny na tę chorobę i mo że zarazić się od psa lub innych zwierząt. Dzieci są szczególnie podatne na niektóre rodzaje grzybów. Na uwłosionej części głowy powstają u nich plackowate łysiny. Grzybice przeniesione ze zwie rząt na ludzi cechuje stosunkowo łagodny przebieg.
Grzyby i ich zarodniki są bardzo oporne na zmianę warunków klimatycznych. W odpadłych ze skóry strupach zachowują swoją zdolność do zakażania przez wiele miesięcy, a w wilgotnym środowisku znajdują doskonałe warunki do rozwoju. Grzyby mogą być przenoszone przez zanieczyszczone posłanie, przybory do toa-lejy, obuwie i ubranie człowieka oraz inne przedmioty, o które ocierają się chore zwierzęta. Zakażenie ułatwia brak pielęgnacji skóry u psa, jak też brud, podrażnienie skóry przez nieodpowied nie środki do kąpieli oraz mechaniczne jej uszkodzenia (drapanie, ocieranie). Jeżeli odporność zostanie przez jeden z wymienionych czynników obniżona i powstanie odpowiednie podłoże, to grzyby łatwo rozwijają się na skórze. Drążą one wzdłuż włosów do ich cebulek, otaczają je mikroskopijną siatką grzybni. Wskutek tego włosy wypadają i rozwija się zapalenie skóry oraz pokrywa się ona łupieżem i strupami. Jeżeli do zmienionej zapalnie skóry do staną się bakterie ropotwórcze — cebulki włosowe ulegają zropieniu.
Zazwyczaj  świąd skóry jest niewielki lub w ogóle nie występuje. Typowym objawem jest wielkość i kształt łysin na skórze.
W celu dokładnego rozpoznania choroby stosuje się mikrosko powe badanie zeskrobin skóry. Niektóre rodzaje grzybów można rozpoznać po tym, że przy naświetleniu lampką kwarcową świecą razem z włosami (fluorescencja).
W liszaju strzygącym powstające wskutek wypada nia włosów łysiny są okrągłe i odgraniczone, skóra w tych miejscach jest silnie zaczerwieniona, a czasami pokryta sza-robiałym łupieżem. Później tworzą się brązowoczerwone grube strupy. Łysiny takie powiększają się równomiernie we wszystkie strony, tak że z czasem zlewają się w jedną dużą łysą powierz chnię- Grzybicze łysiny mogą powstawać na głowie i tułowiu. Po wyleczeniu psa gołe łysiny porastają włosem od środka.
Dużo rzadziej niż liszaj strzygący występuje strupień w o-szczynowy. Najczęściej pojawia się u psów łowiących myszy i szczury i mających zwyczaj tarzać się na grzbiecie na upolowa nej zdobyczy. Dzieje się tak dlatego, że strupień woszczynowy jest bardzo rozpowszechniony wśród myszy i szczurów. Psy mogą też tym rodzajem grzybicy zarazić się od kotów, które namiętnie łowią myszy.
Typowym objawem tego schorzenia są szarożółte, nieprzyjemnie woniejące strupy, które początkowo są bardzo małe, lecz w daleko posuniętym stadium osiągają wielkość monety dziesięcio-groszowej. Są one okrągławe i pośrodku mają lejkowate zagłębie nie, tak że z wyglądu podobne są do małej miseczki. Po oderwaniu strupa widoczna jest zaczerwieniona i wilgotna skóra.
Podobnie jak przy liszaju, także i w strupieniu mogą powstawać liczne ogniska pokryte strupami, na których brzegu włosy można wyrywać kępkami. Grzybica ta rozwija się przede wszystkim na głowie bądź ogranicza się do łap i nasady pazurów.
Przy leczeniu psa trzeba zachować bardzo dużą, nawet przesadną ostrożność, żeby samemu się nie zarazić. Toteż po dotknię ciu zwierzęcia należy bardzo starannie wymyć ręce i unikać jego ocierania się o naszą odzież, nie brać go na ręce i nie zezwalać na wskakiwanie na wyściełane meble. Aż do wyleczenia psa zabawki dzieci powinny być pochowane i w miarę możliwości nie używane.
Przy silniejszym rozprzestrzenianiu się zmian grzybiczych na skórze wskazane jest gruntowne odkażanie posłania psa, które uniemożliwi powtórne zakażenie się zarodnikami grzyba. Najlepiej do tego celu nadaje się 2% roztwór fenolu, krezolu lub lizo-lu. Stary kocyk i mało wartościowe przybory, z którymi pies się stykał — najlepiej jest spalić. W okresie leczenia nie należy psa kąpać, gdyż wilgoć i ciepło sprzyjają rozmnażaniu się grzyba.
Do leczenia używa się wiele różnych środków grzybobójczych, które powinny być stosowane według zaleceń lekarza wet. Tanim i skutecznym środkiem jest np. 7% roztwór chloraminy- Roztwór ten (7 g na 100 ml wody) trzeba przed każdym użyciem świeżo przyrządzić, gdyż bardzo szybko traci swą aktywność. Swiąd usuwa się przez 4-krotne zmywanie całego ciała, dzień po dniu, a po tem stosuje się 3-dniową przerwę. Potem znów powtarza się ku rację. U psów o delikatnej skórze chloramina może spowodować jej zaczerwienienie. W tym wypadku trzeba stosować środki mniej drażniące. Jeżeli skóra pokryta jest strupami, to usuwa się je pre paratami zawierającymi kwas salicylowy. Małe, wielkości 10-zło-tówki plamki na skórze, smaruje się jodyną. Stosowane są też zasypki grzybobójcze, którymi zasypuje się skórę jeszcze przez pewien czas po ustąpieniu objawów chorobowych.
Przy uporczywych zmianach na skórze podaje się preparaty grzybobójcze w postaci tabletek także do wewnątrz. Jednak na razie jest to jeszcze kosztowna kuracja.
Ogólnie można powiedzieć, że sposób leczenia zależy od stop nia rozprzestrzeniania zmian. Przy zmianach rozległych kuracja może trwać tygodnie, a nawet miesiące. Dlatego wskazane jest po zauważeniu niepokojących zmian, jak najszybsze udanie się do lekarza wet. Po wcześnie rozpoczętym leczeniu mogą jednak po wstawać nowe ogniska. Trzeba też pamiętać, by nie dochodziło do nowego zakażenia wywołanego przez pozostałe na posłaniu i w innych miejscach zarodniki